Mijn motto is: niet bij de pakken neerzitten!

“Mensen zeiden dat ik nooit zou kunnen fietsen. Nou, dat doe ik dus wel en ik heb zelfs nog gedanst. Ik ben Maartje Kruit, 34 jaar en ik heb een baan bij Sonneborn in Amsterdam. Hier werk ik als receptioniste. Ik moet vrachtwagenchauffeurs opvangen en wegwijs maken. En dat is best bijzonder, want ik heb een arbeidshandicap, waardoor ik voor 80 tot 100 procent ben afgekeurd.

Ik wil meedoen aan de maatschappij

Ik ben rechtszijdig spastisch, waardoor ik met mijn rechterhand vrijwel niks kan. Voor veel bedrijven is dit een probleem, maar met links haal ik mooi wel 130 tot 140 aanslagen per minuut. Mijn motto is: niet bij de pakken neerzitten! Met mijn Wajong-status kan ik ook thuis gaan zitten, maar ik wil meedoen aan de maatschappij. Als ik straks oud ben, wil ik niet terugkijken op een nutteloos leven.

No nonsens en hartelijke mensen

Ik werk via Luba/SWA Procestechniek bij Sonneborn: een leuk bedrijf, met prettige collega’s van diverse pluimage. Er komen chauffeurs vanuit heel Europa en daarbuiten aan mijn loket, waarmee ik soms met handen en voeten communiceer. Het is jammer dat de baan maar tijdelijk is. Ik wil hierna weer snel aan het werk via Luba/SWA Procestechniek, want het is een fijn uitzendbureau. No nonsens en hartelijke mensen, ze gaan écht voor je op zoek.